Het is een ietwat vreemd zicht maar de bedoeling erachter is meer dan warm. Sinds kort staat op de troostplek achter BuurtZorgHuis Herberg Stanske in de Bergstraat in Zuurbemde (Glabbeek) een rode Engelse telefooncel. “Het is een symbolische plek waar mensen op hun eigen manier in contact kunnen komen met overleden dierbaren. De telefoon heeft geen aansluiting maar biedt wel de kans tot een diepe verbinding”, zegt initiatiefneemster Heleen Vertommen van jeugdhulpvoorziening vzw Sporen.
De Telefoon Van De Wind is geïnspireerd op een Japans concept en daarop baseerde Laura Imai Messina zich voor het boek Dingen Die We Vertrouwen Aan de Wind. “Sasaki Itaru installeerde in zijn tuin een telefooncel met daarin een kapotte telefoon. Sindsdien zijn tienduizenden mensen naar de telefooncel gereisd om hun verloren geliefden en familieleden berichten te sturen via de wind. De telefoon maakt deel uit van een onzichtbaar netwerk, verspreid over de wereld. Er is geen internetkabel, geen 4G, maar wel een rechtstreekse lijn naar wie belangrijk was en altijd zal blijven”, zegt Vertommen die met idee kwam nadat ze, als begeleidster van jongeren, zag dat mensen bij het verwerken van verlies in een gezin vaak op hun eigen eiland blijven zitten. “Kinderen en zeker jongeren zijn daarbij vaak geen praters. Samen iets betekenisvol doen kan dan wel voor verbinding zorgen, zo van je hoeft niet met mij te spreken, maar ik zie je verdriet, laat ons naar die telefooncel gaan.”
“Opvoeden en opgroeien mag geen eenzaam iets zijn”
Jongeren van Verbindend Leertraject Sherpa (vzw Sporen), buurtbewoners en vrijwilligers van Herberg Stanske (vzw Sporen) realiseerden het project in samenwerking met Ferm en met de financiële steun van De Warmste Week van StuBru. “Dit gezamenlijke proces gaf hen niet alleen een tastbare plek om te spreken - weg van een therapieruimte- maar ook een gevoel van verbondenheid en herkenning bij elkaar rond hetzelfde thema. Rouwen is een heel individueel proces, maar is draaglijker als je het kan delen of er expressie aan kan geven door een ritueel. Verlies mag ook ruim bekeken worden. Soms is contact verliezen (bijvoorbeeld bij een conflict of een scheiding) of iemand niet meer in je leven hebben als voorheen omwille van (psychische) ziekte even doordringend als een overlijden.” De initiatiefnemers hopen alvast dat het een plek van verbinding kan worden voor jong en oud. “Voor mensen die elkaar misschien niet kennen maar wel elkaars pijn herkennen. Ik hoop dat iemand op het bankje naast de telefoon durft te gaan zitten en te vragen hoe het nu echt met je gaat. We trachten een warme buurt te creeren, in de hoop dat iedereen, jong en oud, zich gedragen weet door een ruimere gemeenschap. Opvoeden en opgroeien mag geen eenzaam iets zijn, ook niet wanneer het leven even tegenzit”, besluit Vertommen.