Op 1 november herdenken we onze dierbare overledenen. Ook Leen Elsen (30) uit Holsbeek, tegenwoordig woont ze in Meise, staat die dag nog extra stil bij de dood van haar zoon Vinz
Wat Leen en haar partner overkwam, wens je je ergste vijand niet toe. “Ik was 21 weken zwanger toen de dokters merkten dat Vinz leed aan Spina bifida, beter gekend als een open rug en hij ook een waterhoofdje had. Normaal merken ze zoiets veel vroeger op en de gynaecoloog begreep niet waarom het in ons geval pas zo laat werd opgemerkt want het ging om een hoge graad van de ziekte. We hebben gekozen voor de zwangerschap stop te zetten omdat de opties die we kregen ,voor ons en vooral voor Vinz en zijn leven, niet goed waren. De beslissing namen we in samenspraak met de Raad van Bestuur van het ziekenhuis, die moet trouwens ook toestemming geven. De beslissing werd genomen op 27 maart, mijn verjaardag en die zal dan ook nooit meer hetzelfde zijn. Nadat Vinz zijn hartje was gestopt, duurde het nog een hele dag vooraleer ik beviel, dat gebeurde tussen veel andere mama’s die wel een levend kind kregen. Na de bevalling heb ik hem nog 2,5 uur vastgehouden. De maatschappelijke werkster vroeg, de dag erna in de ochtend, of we een begrafenis wilden of eerder een crematie, dat komt hard binnen. Ik voelde mij duizelig en heel slecht. Het doet nog altijd pijn, drie jaar na zijn dood had iemand het over uw foetus en ik dacht meteen mijn zoon bedoel je.”
Open brief
Leen schreef later ook een open brief, die ze publiceerde op het internet, waarin ze het heeft over die dramatische gebeurtenis, nu zeven jaar geleden. “Ik heb zoveel spijt, over zoveel dingen. De manier van afscheid nemen. Half? Ja... Ik wou dat ik hem had meegenomen naar mijn kamer, waar ik mij in een kleine ruimte bevond van het ziekenhuis. Dat ik hem enkele uren langer had kunnen knuffelen. Maar na tweeëneenhalf uur dacht ik: ’het zal zo moeten genoeg zijn zeker?’ Waarover heb ik nog spijt? Over het feit dat ik onze families geen afscheid liet nemen. Puur omdat ik hem voor mezelf en mijn vriend wou. Puur omdat ik schrik had dat ze hem niet zouden bekijken zoals ik naar hem keek. Dat klein wondertje dat af was op 23 weken en 5 dagen. Zo denk ik vaak dat ik hen dat allemaal heb afgepakt. Maar ik wou mezelf en vooral Vinz beschermen.”
Lees verder onder de foto.