Walter Grootaers (66) en zijn Kreuners staan op vrijdag 17 september op Lolands in Scherpenheuvel-Zichem. Een revelatie kan je ze niet meer noemen, ze bestaan intussen 43 jaar, maar net dat maakt hen uniek want al die tijd slaagden ze erin om, generatie na generatie, te boeien. Ook op Lolands zullen al die leeftijden mekaar ontmoeten en meebrullen met Cous Cous Kreten of verliefd worden op Chris Lomme samen met de zanger uit Lier. “Ik denk dat we moeten sterven vooraleer we ermee stoppen.”
De groep zijn meer dan de helden van mijn generatie, hun gitarist Jan Van Eycken was er eentje uit Zaventem, net als ik, en, alweer net als ik, zaten ook zij regelmatig in café Het Podium in Zaventem, het schept toch een band, net als de herinnering aan een optreden ergens in een sporthal in Erps-Kwerps zo lang geleden, de dieren konden toen wellicht net niet meer praten. Later leerde ik Walter kennen als een oerdegelijke tv-presenator toen ik zelf als regisseur aan de slag was. Eén ding was duidelijk, zijn Kreuners waren altijd het meest belangrijke in zijn professionele leven. “De groep is mijn leven, als ik moet kiezen zijn zij altijd de eerste keuze”, zegt Grootaers onmiddellijk wanneer we hem de keuze voorleggen.
Die Kreuners zagen het levenslicht In 1978, de 18-jarige Walter werkte toen als telefonist, bode en discothecaris bij Radio 2 Omroep Antwerpen. “ Als liefhebber van Amerikaanse en Britse rock leerde ik het Nederlandstalige repertoire kennen en dat bracht mij op het idee om, samen met enkele vrienden, Brits klinkende rockmuziek te maken in het Nederlands. In die periode was punk populair, toen wij begonnen bestonden The Kids nog maar een tweetal jaar, maar ik was toch meer fan van The Rolling Stones en The Kinks (lacht).”
Als marktkramer gezeuld met cassettes
Na enkele groepjes te hebben opgericht, niet meteen met het verhoopte succes, begint Walter in 1978 met De Kreuners. “Uiteindelijk deden we mee aan de Rockrally en we geraakten meteen tot in de finale in Brussel. We zeulden echt met onze cassettes bij iedereen en uiteindelijk zag Herman Scheuremans toch iets in ons. Nummer 1 was onze eerste singel en die deed meteen iets bij het publiek. We namen het in eigen beheer op in Engeland, samen met Nee Oh Nee, die nummers worden nog altijd meegezongen door het publiek, net als onze derde singel Zij Heeft Stijl. Onze eerste lp, ‘s Nachts Kouder Dan buiten, werd ook een hit en dat vonden we fantastisch. Van toen af af aan ging het van café naar sportzalen en dan naar festivals. Natuurlijk is zoiets een rollercoaster. Als je weet dat we bij onze eerste passage op Rock Werchter, nog steeds een zalig moment dat ik nooit vergeet, fungeerden als soundcheck, alles stond net klaar toen we op moesten, hebben we best een lange weg afgelegd. Die eerste passage op die weide was natuurlijk onvergetelijk. Daar stond zo’n 30.000 man en dat klikte, natuurlijk vergeet je dat nooit. Ik ben zo dankbaar dat het publiek ons vandaag nog altijd omhelst, net als toen. “
Lees verder onder de foto.