Wanneer je jong was in de jaren tachtig is de kans groot dat Dirk Da Davo en TB Frank geen vreemden voor je zijn. De mannen uit Leuven maakten destijds furore als The Neon Judgement en hun meest bekende LP ‘1981-1984’ blaast net nu veertig kaarsjes uit. In augustus staan ze nog eens samen op het podium van Sinners Day Special in Oostende, ook die van Front 242 mogen daar hun ding komen doen. Wij hadden met hen een exclusieve babbel over drank, rock ‘n roll en vooral heel veel fun doorheen al die jaren. “Veel weet ik niet meer want het waren best zware maar heerlijke jaren.”
Coronagewijs spreken we online af, dat had ook niet anders gekund want Dirk woont intussen op het eiland Fuerteventura. Het gebeurt niet vaak maar digitaal oog in oog staan met je idolen uit je jeugd voelt best spannend aan. Mijn onderbewuste zorgt voor de soundtrack tijdens het gesprek en ik moet me inhouden om niet luid Tomorrow in the Papers te brullen of het ongelooflijke Nion en vanzelfsprekend TV-Treated, meteen de nummers die ze eigenlijk al schreven aan het begin van hun loopbaan. “Het was 1981 en we begonnen eerder voor de fun. Dirk werkte toen nog bij zijn vader in de beenhouwerij en ik in de horeca. Maandag was onze vrije namiddag en dan gingen we met de moto rijden en daarna luisterden we samen naar muziek. Wij waren fan van Pink Floyd, The Velvet Underground maar ook van Kraftwerk.”
De salontafel als drum gebruiken
Aanvankelijk begonnen ze met weinig apparatuur zelf nummers te maken. “In het begin deden we dat met de salontafel als drum, een melodica als keyboard en een akoestische gitaar, dan nog heel even met een drummer en een bassist en zelfs een zangeres maar die hebben we onderweg laten gaan zodat we met ons tweetjes verder gingen. Dat heeft het voordeel dat er minder meningen zijn en Dirk en ik zaten op dezelfde golflengte. De teksten waren meteen geïnspireerd door het werk van schrijvers als George Orwell, de man achter 1984, en Aldous Huxley die Brave New World schreef. Aanvankelijk repeteerden we zowat overal, een goede locatie vinden was niet altijd evident. Op een bepaald moment maakten we muziek in mijn garage en daar moesten we dan 30 meter kabel trekken vanuit mijn flat om stroom te hebben, het was er best koud en we schreven er Too cold to breath“, herinnert Frank zich.
Lees verder onder de foto.