In juni 2022 wordt Leuven opgeschrikt door een misdaad die zelfs doorwinterde speurders niet onberoerd laat. In een bescheiden rijwoning in de Zavelstraat in Kessel-Lo worden drie mensen op gruwelijke wijze om het leven gebracht. Wat volgt, is een jarenlang onderzoek vol pistes, verdachten en hoop op doorbraken, maar zonder een definitief antwoord. Bijna vier jaar later is de zaak nog steeds niet opgelost, en volgens het parket is er tot op vandaag niemand aangehouden.
Een rustige straat, een gewelddadige nacht
Wat zich exact heeft afgespeeld in de nacht van 10 op 11 juni 2022 in de woning in Kessel-Lo, is tot vandaag niet volledig gereconstrueerd. Wel staat vast dat Anita Dendas (54), haar zoon Wesley Piette (23) en huisgenoot Rikki Janssens (47) in hun eigen huis werden aangevallen en met extreem geweld om het leven werden gebracht. Alle drie de slachtoffers liepen talrijke messteken op, wat wijst op een bijzonder gewelddadige en mogelijk doelgerichte aanval.
Opvallend is dat er geen duidelijke sporen van inbraak werden vastgesteld, waardoor speurders vermoeden dat de dader of daders mogelijk gekend waren door de bewoners. Daarnaast is er nooit een moordwapen teruggevonden en zijn er nauwelijks bruikbare getuigenissen uit de buurt, ondanks de dichtbebouwde omgeving. Dat maakt het bijzonder moeilijk om het exacte verloop van de feiten te achterhalen. De honden des huizes worden nadien onder het bloed meegenomen. Zij waakten naast de overledenen toen de politie ter plaatse kwam, maar zouden niet geblaft hebben en de buurt gewaarschuwd hebben. Dat kan eveneens wijzen op een -voor hen- gekende dader.
Of de drie slachtoffers gelijktijdig werden aangevallen of één voor één, en of er één of meerdere daders betrokken waren, blijft onduidelijk. Het ontbreken van harde bewijzen en getuigen zorgt ervoor dat de reconstructie van die nacht tot vandaag grotendeels gebaseerd is op hypothesen, en dat de ware toedracht nog steeds niet vaststaat.
Dat het om een waar bloedbad ging, blijkt al helemaal nadat de honden des huizes bebloed uit de woning worden gehaald. Zij waakten naast de overledenen toen de politie ter plaatse kwam.
Geen getuigen, geen geluiden
Wat de zaak extra mysterieus maakt, is het totale gebrek aan getuigenissen. De huizen in de straat liggen dicht bij elkaar. Achter de woning bevinden zich andere huizen en tuinen. Toch meldt zich niemand die iets verdachts heeft gezien of gehoord.
Geen geroep, geen gestommel, geen verdachte bewegingen. Alsof de feiten zich in volledige stilte hebben voltrokken. Voor onderzoekers betekent dat een zware handicap. Zonder getuigen moeten zij zich volledig baseren op forensisch materiaal, en net daar wringt het schoentje.
Een onderzoek dat vastloopt
In de maanden na de feiten wordt er intensief speurwerk verricht. Verschillende mensen worden verhoord en meerdere pistes onderzocht. Uiteindelijk komt één man nadrukkelijk in beeld als verdachte.
De speurders richtten hun onderzoek al vrij snel op Michael D., een veertiger uit de regio Leuven. Hij kwam in beeld nadat er twijfels rezen over zijn alibi voor de nacht van de feiten. Volgens het onderzoek kon hij een bepaalde tijdspanne niet overtuigend verklaren, en ook technische gegevens zoals gsm-signalen boden geen sluitend antwoord over zijn exacte locatie. Dat was voor het parket voldoende om hem op te pakken en intensief te ondervragen.
Michael D. belandde vervolgens ruim een jaar in voorhechtenis, terwijl speurders op zoek gingen naar hard bewijs. Zijn woning en bezittingen werden onderzocht, waaronder ook messen die mogelijk als wapen konden dienen. Toch leverde dat niets concreets op: er werd geen DNA gevonden dat hem aan de plaats delict koppelt, en het moordwapen zelf bleef spoorloos. De verdachte bleef bovendien elke betrokkenheid ontkennen en beriep zich op zijn zwijgrecht.
Na vijftien maanden werd hij opnieuw vrijgelaten onder voorwaarden, nog vóór een grondige behandeling van zijn dossier. Sindsdien leeft hij opnieuw op vrije voeten, al blijft zijn naam aan de zaak kleven. Voor justitie blijft hij een belangrijke piste, maar zonder harde bewijzen blijft het onduidelijk of hij effectief iets met de feiten te maken heeft of dat de waarheid elders gezocht moet worden.
Volgens het parket is er tot op heden echter niemand opnieuw aangehouden in het dossier, wat onderstreept hoe complex en moeilijk de zaak blijft.
Eén dader of meerdere?
Een van de centrale vragen in het dossier blijft of de moorden door één persoon zijn gepleegd. Drie slachtoffers, elk omgebracht met hevig mesgeweld: het is een scenario dat volgens speurders moeilijk alleen uit te voeren is.
De hypothese van meerdere daders wordt daarom ernstig overwogen. Dat zou ook verklaren waarom de feiten zo snel en zonder veel geluid konden plaatsvinden. Maar ook hier ontbreekt concreet bewijs. Geen duidelijke sporen van meerdere personen, geen sluitende reconstructie van het verloop van de nacht. Het dossier blijft steken in vermoedens.
Ook Rikki Janssens, de derde man die in de woning verbleef, speelt een opvallende rol in het dossier. Hij stond in de buurt bekend in het drugsmilieu en zou zich bezig hebben gehouden met dealactiviteiten. Dat gegeven wordt door speurders meegenomen in het onderzoek, omdat het mogelijk wijst op conflicten, schulden of contacten in een risicovolle omgeving.
Volgens informatie uit het onderzoek bevonden zich in zijn kamer verschillende wapens, zoals messen en andere scherpe voorwerpen. Of één daarvan gebruikt werd bij de feiten, is nooit vastgesteld. Wel roept zijn profiel vragen op over een mogelijk motief en of de moorden gelinkt kunnen zijn aan het drugscircuit waarin hij actief was. Tot op vandaag blijft ook die piste onbevestigd.
Het ontbrekende wapen
Een cruciaal element in elke moordzaak is het wapen. In Kessel-Lo wordt dat nooit gevonden. Er zijn aanwijzingen dat er meerdere messen in de woning aanwezig waren, maar het is onduidelijk of één daarvan gebruikt werd en zo ja, welk. Zonder moordwapen is het bijzonder moeilijk om forensisch bewijs te koppelen aan een verdachte. Het ontbreken van dat ene stuk bewijs blijft een van de grootste obstakels in het dossier.
In de hoop nieuwe informatie te verkrijgen, doen speurders en media herhaaldelijk oproepen naar het publiek. Beelden van mogelijke getuigen worden verspreid, en mensen die zich in de buurt bevonden op het moment van de feiten worden gevraagd zich te melden.
Die oproepen leveren tips op, maar geen enkele blijkt doorslaggevend. Zelfs personen die uiteindelijk geïdentificeerd worden, blijken niets relevants te hebben gezien of gehoord. Het onderzoek lijkt vast te zitten in een cirkel van pistes die telkens doodlopen.
Het parket verspreidde een opsporingsbericht op zoek naar deze getuigen. Ook dat hielp het onderzoek niet verder vooruit.
Leven met een open wonde
Voor de nabestaanden is het gebrek aan antwoorden bijzonder zwaar. Het verlies van dierbaren is op zich al ingrijpend, maar het uitblijven van gerechtigheid maakt het rouwproces nog complexer.
De broer van Wesley en zoon van Anita woont nog steeds in het huis waar de feiten plaatsvonden. Voor hem is het een plek vol herinneringen, zowel mooie als ondraaglijke. Hij probeert zijn leven opnieuw op te bouwen, maar de impact van de gebeurtenissen blijft voelbaar. Professionele begeleiding helpt, maar kan de leegte niet opvullen.
De hoop dat er ooit een doorbraak komt, blijft bestaan. Tegelijk groeit het besef dat die misschien nog lang op zich laat wachten.
Een dossier zonder einde?
Na meer dan duizend dagen onderzoek is er nog steeds geen definitieve doorbraak. Het dossier blijft open, maar concrete vooruitgang is schaars.
Voor speurders is het een van die zaken die blijven nazinderen: complex, frustrerend en onvolledig. Voor de familie is het een dagelijkse realiteit waarin vragen centraal staan. Wie was verantwoordelijk voor deze drievoudige moord? Waarom moesten deze drie mensen sterven? En hoe kon dit gebeuren zonder dat iemand iets merkte?
Tot er antwoorden komen, blijft de waarheid verborgen. Ergens tussen de feiten, de stilte en de tijd die blijft verstrijken.