Peter Van Laet (53) viert dit jaar het 30-jarig jubileum van Mama’s Jasje met het album ‘30 Jaar Mama’s Jasje ... De Jaren Van Verstand’. Fantastisch nieuws, maar niet dé ideale periode om een plaat uit te brengen ...
“Het is algemeen erg wat er nu gebeurt”, begint Peter Van Laet zijn verhaal. “Voor heel veel sectoren is het echt een ramp. Maar als ik heel persoonlijk kijk, valt het in principe nog wel mee. Ik heb een akoestische bezetting waarmee we wel wat privéoptredens en wat kleine concerten hebben kunnen geven. Juli was best wel leuk: optreden in de Ghelamco Arena in Gent en ook op de Zomerbar in Werchter. (denkt na) Wat wel jammer is voor mezelf: mijn deelname aan ‘Liefde Voor Muziek’ op vtm mist een beetje zijn effect. Niet dat Mama’s Jasje ooit echt weg-weg is geweest, maar door dat programma kregen we wel nieuw leven ingeblazen: we stonden opnieuw op de kaart. Volgend jaar hebben we sowieso al een tour rond 30 jaar Mama’s Jasje gepland. Op 17 april starten we in De Roma en doen we een aantal grote theaterzalen aan. Ik vrees er eerlijk gezegd wel voor ...”
Wat mogen we verwachten tijdens je jubileumtournee?
“Het thema is 30 jaar Mama’s Jasje: dus de hits mogen zeker niet ontbreken. Daar komt het publiek uiteindelijk voor. Maar je mag ook een aantal nieuwe nummers verwachten. En een aantal songs uit ‘Liefde Voor Muziek’.”
Eén vraag later zijn we al pessimistisch: wat als corona altijd blijft bestaan?
“Ik merk dat de overheid muziek blijkbaar niet zo belangrijk vindt. Over onze sector werd de laatste maanden zo goed als niets gezegd. Alsof ze echt nul moeite deden om een oplossing te zoeken. Dus mocht corona blijven bestaan, dan zal de muzieksector massaal beginnen te protesteren. Dan moét er een tegemoetkoming komen. Denk maar aan al die zelfstandige klank- en lichtmensen ... Maar goed: gelukkig worden mensen steeds creatiever en zullen er wel oplossingen komen.”
Terug naar ‘De Jaren Van Verstand’: wat heb je uit je 30-jarige carrière geleerd?
“Het belangrijkste dat ik heb geleerd: het beseffen dat muzikant zijn écht een job is. In het begin heb ik alles allemaal gewoon ‘lekker beleefd’ en ’meegepikt’. Me goed geamuseerd. Maar het feit dat ik een beetje van de kaart was verdwenen, ligt voor een deel aan mezelf. Omdat ik Mama’s Jasje dus niet altijd als een job zag. En er niet hard voor ben blijven werken. Als je een plaat wil maken, moet je echt wel elke dag aan tafel gaan zitten en beginnen schrijven. Het komt niet uit de lucht gevallen.”