In Sint-Truiden werd vandaag afscheid genomen van Nicky Loneux (44), die op 6 oktober overleed aan de gevolgen van de ziekte van Huntington . Tijdens de afscheidsplechtigheid werd teruggeblikt op zijn levenslust, zijn gevoel voor humor en vooral zijn onvoorwaardelijke liefde voor dochter Ceres. Ondanks zijn aftakelende gezondheid wist Nicky zijn laatste grote wensen nog te vervullen.
Nicky werd op 18 september 1982 geboren in het Duitse Soest, waar zijn vader als Belgische militair gelegerd was. Als kind was hij ondernemend, spraakzaam en een echte grappenmaker. Zijn spontaniteit leverde hem ooit een bijzondere ontmoeting met koning Boudewijn op. Toen hij tijdens een bezoek aan het regiment voor de voeten van de vorst viel, krabbelde hij overeind en vroeg: “Ik ben de Nicky, en gij?” Volgens de familie antwoordde de koning: “Ik ben Boudewijn, aangenaam.”
In 2012 kwamen bij Nicky de eerste symptomen van de ziekte van Huntington aan het licht. Aanvankelijk bleef hij nog werken als magazijnier, maar geleidelijk verloor hij zijn zelfstandigheid. Zijn dochter Ceres bleef zijn grootste motivatie. “Als mensen vragen wat zijn beroep was, dan is er maar één antwoord mogelijk: hij was papa. De beste papa die iemand zich kan wensen. Hij leefde voor zijn Ceres”, klonk het in de afscheidsrede.
Toen zijn gezondheid verder achteruitging, stelde Nicky een bucketlist op. Hij wilde nog één keer met zijn dochter naar Disneyland, haar achttiende verjaardag vieren en ervoor zorgen dat ze een veilige thuis kreeg. Ondanks zijn verzwakte toestand slaagde hij erin die wensen te vervullen. In maart maakte hij zijn laatste reis naar Disneyland. Een maand later vierde hij de verjaardag van Ceres, die vervolgens bij haar grootouders in Ezemaal ging wonen.
De maanden daarna verslechterde zijn gezondheid snel. Toch behield hij zo lang mogelijk zijn gevoel voor humor en plaagde hij geregeld zijn pluspapa. Na verschillende infecties werd Nicky volledig afhankelijk van de zorgen van zijn familie en hulpverleners. Zelfs tijdens zijn laatste levensdagen waren er nog kleine momenten van vreugde. Op zijn verjaardag lichtten zijn ogen even op toen hij ballonnen kreeg.
Op 6 oktober overleed Nicky thuis in Ezemaal. Tijdens de afscheidsplechtigheid werd ook stilgestaan bij de bijzondere inzet van zijn moeder Mia Bollens en zijn pluspapa, die hem tot het einde verzorgden. Kort voor zijn overlijden beloofde zijn pluspapa dat hij er alles aan zou doen om ook de wensen van Ceres waar te maken.
De afscheidsrede eindigde met een aangrijpende boodschap: “Nicky heeft nu rust. Hij is bij zijn papa, meter en pépé. Ooit zijn we weer allemaal samen. Tot dan: rust zacht, lieve papa Nicky.”