Voor het zevende jaar op rij vullen de arbeiders van de technische dienst van de stad Zoutleeuw de bloembakken op alle bruggen met felrode geraniums, de kleuren van de stad. Dit jaar gebeurde dit ook voor het eerst aan de Middeleeuwse waterpoort aan de Koepoort. Deze was in de jaren ‘90 dankzij Europese subsidies bewarend gerestaureerd in een totaalproject van dijkherstel op het Schip, waarbij de Vloedgracht werd verbreed en er nieuwe computergestuurde sluizen werden aangebracht.Intussen heeft elke bloemenbrug in Zoutleeuw zijn peter of meter. Zij verzorgen de plantjes minutieus.Jammer genoeg werden er deze week, zoals dit elk jaar opnieuw het geval is, ook weer bloembakken gevandaliseerd, waarbij de planten gewoon weggegooid waren. Kattenkwaad of bewust vandalisme, het is jammer.
Vaak toch nog veel aanwezig
Het maken van de film en de tentoonstelling zorgde er ook voor dat De Bock zelf anders is gaan kijken naar de problematiek. “We moeten onthouden dat we met mensen te maken hebben. Hoe ver ze ook zijn afgegleden in hun ziekte, erachter blijft steeds een mens aanwezig. Velen denken bij dementie aan mensen die veel vergeten, niemand meer herkennen en in een tunnel belanden zonder licht aan het einde, kortom een verschrikking. Helemaal onjuist is dat niet, maar het is onvolledig. Door de vele interviews en fotoreportages die ik maakte, merkte ik hoeveel liefde en genegenheid er nog aanwezig is in die gezinnen. Die liefde is ook hetgeen wat mij het meest heeft aangegrepen bij het maken van de documentaire. Als we zo onwetend en ongenuanceerd blijven denken over dementie en jongdementie, wetende dat inmiddels één op de vier mensen er mee geconfronteerd wordt, dan stevenen we af op een erg zwaar débacle en zijn we gewoon mensonwaardig bezig.”
Lees verder onder de foto.