Op zaterdag 8 oktober werd aan de Maagdentoren in Scherpenheuvel-Zichem een gedenkplaat onthuld ter ere van Maurice Swinnen die zich fel inspande om de toren te beschermen en in ere te herstellen.
“Mijn vader, geboren en getogen in Brussel, bracht zijn vakanties en weekends door in Zichem en Keiberg. Na een aantal jaren verhuisden we naar de Keiberg. In 1980 richtte hij de VZW Federatie Leefmilieu Hageland op en in 2006 de vzw Red De Maagdentoren. Sinds de jaren ‘80 was hij al bezig met de toren. Hij wilde, kost wat kost,de Maagdentoren renoveren en, dertig jaar lang, probeerde hij iedereen hiervan te overtuigen. Mijn vader had vele talenten en zat ook in veel verschillende besturen. Niet alleen was hij VVV Gids in Scherpenheuvel-Zichem, hij richtte in 1980 ook de vzw Federatie Leefmilieu Hageland op, hij was regionaal journalist en zat in het bestuur van het Davidsfonds. Hierdoor had hij overal banden die hij kon benutten. Mijn vader was ook een echte verteller, iemand naar wie men echt luisterde”, vertelt zijn dochter.
Zelf verhuisde ze naar Engeland om daar een bedrijf op te starten. “Door mijn job reis ik veel, voornamelijk naar Koeweit en andere olielanden, ik geef daar opleidingen. Ik was er ook toen ik ‘s ochtends werd opgebeld met het slechte nieuws dat mijn vader niet meer lang zou leven. Jammer genoeg heb ik hem niet meer levend gezien.”
Verder leven in het hart van velen
An begon na het overlijden van haar vader een ander internationaal bedrijf die de verhuur van immobiliën in Spanje en Engeland organiseert en ze schreef ook drie boeken. “Financieel gaat het me dus voor de wind, maar ik wilde iets doen in de naam van mijn vader. Daarom ben ik donateur geworden in de vier pijlers die voor hem belangrijk waren, namelijk erfgoed, milieu, toerisme en onderwijs. Hierdoor kunnen scholen en ziekenhuizen kleinere projecten opzetten, gericht naar kinderen. Voor mijn vader was het heel belangrijk dat kinderen over deze onderwerpen leren. Hij is niet voor niets regent geweest.”
Met de gedenkplaat hoopt An dat haar vader verder kan leven in de harten van velen en het is haar manier om zijn werk verder te zetten. “Meermaals deden we samen een terrasje, dat blijven nog steeds de mooiste herinneringen. Als het mooi weer was, gingen we naar Zichem, Scherpenheuvel of Diest. We installeerden ons op een terras in de zon en met een drankje keken we naar de wereld. We konden dan echt over alle mogelijke zaken praten, nog belangrijker was dat we konden genieten van elkaars gezelschap. We zaten nooit echt lang alleen, want papa kende overal wel iemand die een praatje met hem kwam slaan. “
Tekst: Laurien Holsbeeks