De wereldbekercross in Zonhoven heeft opnieuw alles gegeven wat ze belooft: spektakel, zand, risico’s en onverbiddelijke beslissingen. Voor Thibau Nys draaide de cross anders uit dan gehoopt. Een zware valpartij en een gebroken stuur maakten halverwege de wedstrijd abrupt een einde aan zijn kansen op een podiumplaats.
Vooraan reed Mathieu van der Poel onbedreigd naar de overwinning, met Tibor Del Grosso en Emiel Verstrynge als nummers twee en drie. De cross begon zoals zo vaak in Zonhoven: met een moordend tempo en meteen druk op elke fout. Van der Poel nam vanaf de start het initiatief en sloeg al in de openingsronde een kloof. Nys reed in de achtervolging een beheerste wedstrijd en kwam goed door de eerste passages van de Kuil, een duidelijke verbetering tegenover de verkenning. Achter de wereldkampioen bleef alles lang samen, waardoor de Belgische kampioen uitzicht hield op een sterke klassering.
Dat perspectief verdween halverwege de wedstrijd abrupt. Op een spekglad stuk verloor Nys de controle, schoof tegen de omheining en kwam hard ten val. De schade leek eerst beperkt, tot bleek dat zijn stuur in stukken was gebroken. Met shifter en handvat los in de hand moest hij te voet naar de materiaalpost. De koers was in één klap voorbij. Hoewel hij de wedstrijd nog hervatte, speelde Nys geen rol van betekenis meer.
Vooraan liet Van der Poel zich intussen door niets of niemand uit zijn ritme halen. Zelfs een fietswissel kon zijn controle over de wedstrijd niet breken. Achter hem ontwikkelde zich nog een duel om de ereplaatsen, waarin Del Grosso standhield tegenover Verstrynge. De Nederlander werd tweede, de jonge Belg mocht mee het podium op. Zonhoven bewees opnieuw waarom het parcours meedogenloos is. Voor Nys bleef vooral de vaststelling hangen dat één fout, één glijder, alles kan beslissen. De vorm was er zeker, het resultaat niet.