Op 7 februari 2017 lijkt het in een woning in de Leuvense Vestinggang eerst alsof een moeder gewoon even verdwenen is. Anne Collaer (47), moeder van acht kinderen, reageert niet op berichten en verschijnt niet aan de schoolpoort. Haar telefoon ligt thuis, net als haar jas. Wat begint als een ongerustheid, eindigt enkele uren later in een gruwelijke ontdekking door haar eigen zoon. De tienjarige jongen klimt op het stapelbed in zijn kamer. Achter het meubel bevindt zich een holle ruimte. Wanneer hij naar beneden kijkt, ziet hij iets wat geen kind ooit zou mogen zien: het levenloze lichaam van zijn moeder. “Ik heb mama gezien. Ze is dood”, vertelt hij later.
Verborgen in een holte
Wanneer speurders de slaapkamer onderzoeken, wordt al snel duidelijk dat Anne Collaer het slachtoffer is van een gewelddadige aanval. Ze werd meerdere keren met een mes in de borst gestoken. Daarnaast vertoont haar lichaam sporen van slagen aan hoofd en hals. De dader heeft geprobeerd het lichaam zo goed mogelijk te verbergen. Het ligt in een verborgen ruimte achter het stapelbed, gewikkeld in een fleecedeken en omringd door vuilniszakken. Die zijn met grijze ducttape vastgemaakt. Het bed zelf was gedeeltelijk uit elkaar gehaald om het lichaam in de holte te kunnen duwen. Voor de speurders is één ding meteen duidelijk: de dader moet de woning én het stapelbed goed gekend hebben.
Een relatie vol conflicten
De aandacht van de onderzoekers richt zich al snel op Godfried ‘Ronny’ Claes, de ex-partner van Anne Collaer en vader van vijf van haar kinderen. De twee leerden elkaar begin jaren 2000 kennen tijdens een busrit. Hij werkte als buschauffeur, zij als begeleidster. Hun relatie zou jarenlang turbulent blijven. Volgens getuigen waren er regelmatig ruzies, vaak gevoed door jaloezie en wantrouwen. In 2014 beslist Collaer uiteindelijk definitief een punt achter de relatie te zetten. Claes moet het huis verlaten.
Die breuk blijkt moeilijk te verteren. Volgens verschillende getuigen blijft de man haar nadien opzoeken, berichten sturen en haar online activiteiten volgen. De politie moet in de jaren na de scheiding meermaals tussenkomen bij conflicten.
De verdachte ontkent
Wanneer het lichaam wordt gevonden, beweert Claes dat hij niets met de dood van zijn ex-partner te maken heeft. Hij zegt haar voor het laatst te hebben gezien op de avond vóór de ontdekking. Daarna zou hij de nacht grotendeels in zijn auto hebben doorgebracht.
Toch rijzen al snel twijfels over zijn verhaal. Claes heeft geen sluitend alibi en blijkt nog geregeld in de buurt van de woning te komen.
De speurders vinden bovendien twee gsm-toestellen in zijn wagen. Daarop staan foto’s van voertuigen die geparkeerd stonden aan de woning van Collaer. Volgens het onderzoek wijst dat op een obsessieve belangstelling voor zijn ex-partner.
DNA en een stukje plakband
Het forensisch onderzoek levert nog zwaardere aanwijzingen op. Op verschillende plaatsen in de slaapkamer en op het lichaam van Collaer wordt DNA van Claes aangetroffen: op haar slaap, op een deken en op kledingstukken die rond het lichaam lagen.
Het meest belastende spoor blijkt echter verrassend klein. Op de rol ducttape die gebruikt werd om de vuilniszakken rond het lichaam vast te maken, vinden onderzoekers zowel het bloed van het slachtoffer als DNA van Claes. Dat DNA zit op het uiteinde van de tape, precies op het stukje dat iemand moet hebben vastgehouden om de tape af te scheuren.
Volgens speurders kan dat moeilijk verklaard worden door oud contact. Claes blijft echter ontkennen en weigert een polygraaftest.
Getuigenissen van de kinderen
Tijdens het assisenproces in 2018 komen ook enkele kinderen van Anne Collaer aan het woord. Hun verklaringen schetsen een gezin dat jarenlang onder spanning stond. Een van de dochters vertelt hoe er regelmatig ruzie was wanneer Claes thuiskwam. Soms kregen de kinderen straffen waarbij ze lange tijd in een hoek moesten staan. Ze herinnert zich ook hoe ze vanaf de trap zag hoe haar moeder tijdens een conflict een bloedneus kreeg. Na de breuk bleef hun moeder bang. Volgens hen bleef Claes haar volgen en controleren.
Het oordeel van de jury
Uiteindelijk moet een volksjury zich buigen over de vraag wie verantwoordelijk is voor de dood van Anne Collaer. Een moordwapen wordt nooit gevonden en de verdachte blijft zijn betrokkenheid ontkennen.
Toch wegen de objectieve sporen zwaar door. De jury baseert zich vooral op het DNA-bewijs, de aanwezigheid van Claes in de woning en het feit dat hij als een van de weinigen wist dat er achter het stapelbed een verborgen ruimte zat. Godfried Claes wordt veroordeeld tot 26 jaar opsluiting voor de moord op zijn ex-partner.
Een gezin dat achterblijft
Voor de acht kinderen van Anne Collaer verandert die winterdag in 2017 hun leven voorgoed. Hun moeder werd vermoord in hun eigen huis, in een kamer waar ze dagelijks speelden en sliepen. Het verdict brengt een juridische afsluiting van de zaak, maar voor de familie blijft vooral de leegte achter.