Walter Michiels, die naam en faam maakte als Pico uit F.C. De Kampioenen, overleed vandaag in het AZ Turnhout. Hij leed aan een ongeneeslijke ziekte en koos voor euthanasie. De zus van Walter, Marianne, reageert uitgebreid op het overlijden van haar broer.
“De meeste mensen zullen zich Walter herinneren als het personage Pico Coppens in de VRT-sitcom ‘F.C? De Kampioenen’. Walter Michiels heeft een bewogen leven gekend. Geboren in Turnhout op 6 juli 1963 was hij het derde van vier kinderen in het gezin van de bevlogen lokale politicus Jan Michiels, oprichter van de eerste groene partij in België, en Paula Cornelissen. De drukke sociale agenda van de ouders bepaalde het leven in huis, de kinderen leidden al jong een vrij en onafhankelijk bestaan. Van kleine deugniet evolueerde Walter naar een vrolijke schavuit, onder vrienden altijd het middelpunt van de belangstelling, met vele talenten. Tekenen en schilderen, schrijven en verzamelen. En uiteraard acteren, iets wat hij van nature kon en deed, zeker als de omstandigheden erom vroegen. De schelm die hij was ging ook toen al vaak over de schreef maar Walter wist zich er meestal handig uit te praten en mensen op zijn hand te krijgen. Wat hij ook uitstak, zowat iedereen was het erover eens dat hij een heel bijzondere figuur was, en die geef je als vanzelf wat meer speling”, zo vertelt Marianne levendig.
“Midden jaren ‘80 stapte Walter in de theaterwereld. Het personage van Mercutio in ‘Romeo en Julia’ van William Shakespeare leek hem op het lijf geschreven, of toch in de regie van Dirk Tanghe, die hem perfect getypecast had. Hij had Walter de tijd en de vrijheid gegeven om het personage van Mercutio te matchen met zijn eigen persoonlijkheid. Een jongeman vol lust en leven, vrij in doen en denken, nooit verlegen om een antwoord of een reactie, immer alert voor de dwaasheden van een ander. Die productie van ‘Romeo en Julia’ in de KVS in Brussel was het artistieke hoogtepunt in het leven van Walter Michiels. Hij leerde er ook Ann Tuts kennen, die Julia speelde. Zij was wellicht de liefde van zijn leven. Een paar maanden later werden ze samen gevraagd om auditie te doen voor een nieuwe sitcom op de openbare omroep, ‘F.C. De Kampioenen’. Ann kreeg de rol van Doortje, Walter van Pico, spits en ook een beetje hunk van de populairste caféploeg die Vlaanderen ooit gekend heeft. In de vier seizoenen waarin hij heeft meegespeeld, groeide hij uit tot een geliefd personage en Bekende Vlaming. Walter was dertig en het leven lachte hem toe”, gaat Marianne verder.
VRT - TV1
“Maar ‘F.C. De Kampioenen’, zei hij in zijn laatste levensweken, heeft hem uiteindelijk ook kapotgemaakt, of toch de roem die het uiterst succesvolle programma met zich meebracht. Zelfs zijn sterke schouders bleken er niet tegen bestand. Hij had altijd al overvloedig gedronken en andere roesmiddelen tot zich genomen maar in die jaren liep de situatie helemaal uit de hand. Tot de makers van ‘F.C. De Kampioenen’ zich gedwongen zagen om Walter uit de reeks te schrijven. Niemand kon en wilde nog met hem samenwerken. Ook aan zijn relatie met Ann Tuts kwam een eind. Een reis naar Jamaica, het eiland van de reggae en Bob Marley die hij zo bewonderde (en in 1980 live gezien heeft in Vorst), bracht geen soelaas. Daarna is het snel bergaf gegaan, met af en toe een hoopgevende opleving. In een van die betere periodes is Walter vader geworden van een zoon die hij daarna nooit meer gezien heeft maar die hij op zijn sterfbed toch nog in de armen heeft kunnen sluiten en wat vaderlijke liefde meegeven. Veel van de miserie en ellende die Walter in de tweede helft van zijn leven ervaren heeft, werd breed uitgesmeerd in de roddelbladen, ook al omdat ‘F.C. De Kampioenen’ in de loop der jaren talloze keren opnieuw werd uitgezonden”, stelt Walters zus.
De laatste jaren ging het bergaf met Walter Michiels.
“Hele generaties Vlamingen zijn opgegroeid met Pico en de andere personages, iedereen kent de acteurs en leest er maar al te graag smeuïge verhalen over. En wie leidde het zwaarste, zeg maar goorste leven van allemaal? Walter Michiels is vaak in aanraking gekomen met het gerecht en werd verschillende keren geïnterneerd, maar nooit bestraft met een verblijf in de cel. Door plaatsgebrek in een psychiatrische instelling kwam hij in 2025 alsnog terecht in de hulpgevangenis van Leuven, om later overgebracht te worden naar de gevangenis van Merksplas en daar zijn verdere internering uit te zitten. Begin april 2026 kreeg Walter de diagnose van een ongeneeslijke en snel uitdijende hersentumor. In overleg met de medische staf besloot hij om euthanasie aan te vragen, waardoor hij de dag voor het definitieve afscheid uiteindelijk (theoretisch ‘voorlopig’) als een vrij man naar het ziekenhuis in Turnhout kon verhuizen. Omringd door familie werd zijn laatste wens daar op 30 april om 8.30 uur ‘s morgens ingewilligd”, zo laat Marianne nog weten.
De familie wenst nadrukkelijk dokter Van Hollebeke van de gevangenis in Merksplas te bedanken. Hij heeft zich voor Walter in de laatste weken een ware steun en toeverlaat getoond, en alles in het werk gesteld om de euthanasie mogelijk te maken. De uitvaart van Walter gebeurt in intieme kring. De familie van Walter, zijn broer, beide zussen en zoon, wensen hier verder niet over te communiceren.