In een overvolle Sint-Ergelbertuskerk in de Diestse deelgemeente Deurne is zaterdag afscheid genomen van schepen Monique De Dobbeleer (DDS). Ze overleed op 19 augustus, exact op haar 61ste verjaardag, aan de gevolgen van kanker. Niet alleen in de kerk, maar ook buiten volgden heel wat mensen de emotionele afscheidsviering. Ook partijvoorzitter van cd&v Sammy Mahdi was aanwezig, net als burgemeester van Diest Geert Cluckers (DDS), voorzitter van de gemeenteraad Caroline Verstreken (DDS) en schepenen Albert Volders (N-VA), Jeroen Overmeer (N-VA) en Anja Verbeek (DDS).
Monique De Dobbeleer werd op 19 augustus 1965 geboren in Ninove en overleed 61 jaar later thuis in Diest, omringd door haar geliefden. Ze was schepen van de stad Diest, gewezen directeur van Ferm en De Vlaspit, voorzitter van Cobra, bestuurslid van Boeren op een Kruispunt en actief binnen verschillende sociale organisaties.
Haar gezin stond voor alles
Maar boven al die functies stond haar gezin. Ze was echtgenote van Stefan Rutten, moeder van Zander en Marthe en een trotse grootmoeder van kleinkind Nora. “Op vraag van Monique en de familie is dit een levens- en dankviering”, opende de pastoor de afscheidsplechtigheid. Dochter Marthe en echtgenoot Stefan hadden kort daarvoor samen ‘Dance Me to the End of Love’ van Leonard Cohen gezongen.
Dat De Dobbeleer zelfs haar eigen afscheid mee vormgaf, verbaasde haar omgeving niet. “Monique nam zelf de regie in handen van dit afscheid. Monique kon dingen in beweging brengen en haar grootste trots en fundament was haar gezin”, vertelde vriendin Sonja.
Lees verder onder de foto.
Dochter Marthe en echtgenoot Stefan brachten het nummer ‘Dance Me to the End of Love’ - Foto: Dirk Desmet
“Hier in Deurne voelde ze zich thuis”
Dochter Marthe getuigde over haar mama en vertelde hoe belangrijk het voor haar was om precies in Deurne afscheid te kunnen nemen. “We zaten met de handen in het haar, want mama wilde absoluut het afscheid organiseren in deze kerk. We regelen dat wel, zei ze. 99% van hetgeen ze wilde, kreeg ze ook geregeld. Hier in Deurne voelde ze zich thuis en voelde ze zich verbonden met de mensen.”
Ook broer Geert nam het woord en vatte het leven en karakter van zijn zus samen aan de hand van de zeven letters van haar naam. “Hoe vertel je in enkele minuten haar leven? Haar naam bevat zeven letters en elke letter vat haar samen. De M staat voor mensen, want die waren zeer belangrijk voor haar, de O voor Ons Monique en onvermoeibaar, de N voor nabij, de I voor impact, want die had ze op velen, de Q voor qualitytime, want vrienden en familie waren voor haar geen oppervlakkige woorden, de U voor uitgesproken, want ze had een eigen mening en durfde die ook uitspreken en de E voor engagement. Voor mij is mijn zus iemand waarvoor geen titel bestaat. Doe maar, doe maar voort, zei ze nog. Als je vroeger naar huis wil gaan op een feest, dan weet ik wat ze zou gezegd hebben. Dat zou geweest zijn: nu nog niet, de laatste dans moet nog komen.”
Zoon Zander bracht eveneens een pakkende getuigenis - Foto: Dirk Desmet
“Besef hoe bijzonder het was dat jij mijn mama was”
Dat Monique graag genoot en tot in de vroege uurtjes kon doorgaan, haalden ook haar vriendinnen Els en Annick aan. Ze blikten terug op haar jonge jaren en op de liefde die haar uiteindelijk naar Deurne bracht. “Vanuit Lennik reed ze naar het verre Deurne omdat ze daar Stef op het oog had.”
Zoon Zander stond dan weer stil bij de tomeloze energie van zijn moeder. “Je had nog altijd een goed gevulde agenda en je had een enorme inzet voor hetgeen je in geloofde. Soms was je koppig, maar altijd overtuigd dat je het verschil kon maken. Achter jou stond ook een sterke man, onze papa. Jullie waren een geweldig team. Ik ben blij dat we de laatste maanden nog veel tijd samen konden doorbrengen en we nog samen met vakantie konden gaan. Ik zag hoe je daar zo van genoot. Ik besef hoe bijzonder het was dat jij er gewoon altijd was en vooral ook dat je mijn mama was. We gaan er zeker voor zorgen dat onze dochter goed weet wie je was en wat je betekende. Jij was een aardverschuiving en we gaan je verschrikkelijk missen.”
Er kwam heel wat volk opdagen voor het afscheid van Monique - Foto: Dirk Desmet
“Bedankt Monique voor dit leven”
Het laatste woord was voor haar echtgenoot Stefan. Hij keek terug op hun gezamenlijke leven en het engagement dat ze doorheen de jaren met elkaar deelden. “We wilden meer en een stukje van de wereld verbeteren. Je engagement groeide doorheen de jaren en we waren er altijd voor elkaar, in goede en kwade dagen. Ik ben zo dankbaar voor het leven dat we samen mochten leiden. Bedankt Monique voor dit leven.”
Daarop ging iedereen in de kerk rechtstaan en volgde een lang applaus. Een laatste eerbetoon aan een vrouw die zich jarenlang inzette voor anderen, maar tegelijk volop van het leven genoot en van haar gezin en familie.
Ter nagedachtenis van Monique zal een solidariteitsfonds een aantal sociale projecten ondersteunen en komt er, in samenwerking met de stad, volgend jaar een Pink Duckrace waarbij 20.000 roze eendjes op de Demer tegen elkaar zullen racen ten voordele van het onderzoek naar borstkanker, iets waar Monique eerder ook mee af te rekenen kreeg.
Ook wij zullen Monique missen want doorheen de jaren hadden we met haar ook een zeer goede professionele band waarbij we haar ook leerden kennen als een warme en sterke vrouw. We betuigen dan ook onze innige deelneming aan haar familie, vrienden en iedereen die haar gekend heeft.
De urne van Monique krijgt een plaats binnen de warmte van haar gezin.
Ook buiten de kerk volgden mensen het afscheid - Foto: Dirk Desmet