Peggy Goossens uit Scherpenheuvel-Zichem organiseert op zondag 8 september Hart voor MS rond de basiliek in Scherpenheuvel. Zelf lijdt Peggy al aan de ziekte sinds 2012.
“Multiple sclerose is een ongeneeslijke, chronische aandoening van het centraal zenuwstelsel. Ontsteking zorgt voor schade aan de zenuwbanen en hun omhulsel. De ziekte leidt tot verschillende (on)zichtbare symptomen en het ziekteverloop is onvoorspelbaar en erg divers”, lezen we op de website van de MS Liga Vlaanderen.
Op 12 mei 2010 kreeg Peggy te horen dat ze aan de ziekte leed. “Eigenlijk gaat het om delen van het centraal zenuwstelstel waar vlekken op ontstaan en die maken dat je sommige zaken opeens niet meer of minder goed kan, afhankelijk van welk deel getroffen wordt. Wellicht had ik het al tien jaar eerder maar die dag in 2010 werd het officieel bevestigd. Ik had eerder een eigen kapsalon en op een bepaald moment voelde ik dat ik almaar meer moe was en echt aftelde tot de laatste klant de deur uit was. Mijn benen deden pijn en ik bleef mij moe voelen. De dokter dacht dat het van de morfine kwam die ik kreeg, ik sukkel namelijk ook met mijn rug en onderging er al tien operaties voor. Na verloop van tijd begon mijn zicht ook achteruit te gaan en kreeg ik minder gevoel in mijn vingertoppen. Wij woonden toen nog in een huis met verschillende niveaus en ik viel er af en toe al eens en viel zelfs in slaap met tien mensen rondom mij.”
Verdict kwam hard binnen
Uiteindelijk besloot Peggy de mening van een andere arts te raadplegen en die kwam met het verdict. “Dat kwam zeer hard binnen. De eerste maanden kwam ik mijn zetel niet uit. Uiteindelijk was het mijn man Patrick die me stimuleerde om weer buiten te komen. Ik belandde in de MS Kliniek in Melsbroek en ik herinner mij dat we zeer stil waren gedurende enkele weken na ons eerste bezoek aan de kliniek. Je wordt er geconfronteerd met tot wat de ziekte kan leiden. Sommigen konden alleen nog hun kin bewegen. Ik vroeg mijn man om meteen naar het stadhuis te rijden zodat ik de nodige documenten in orde kon maken indien euthanasie ooit aan de orde zou zijn. Ik wilde niet als een kamerplant door het leven gaan en op een bepaald moment had ik zelfs euthanasie ingepland. Ik had namelijk een nieuwe medicatie gekregen en ik reageerde daar heel fel op. Ik kreeg zware reflux en mijn lichaam had een zuurtegraad van 21% wat zeer hoog is. Mijn maag werd ook volledig weggehaald en ook mijn ribben begonnen af te slijten waardoor het aanvoelde alsof er mespunten in mijn lichaam werden gestoken. Ik kroop van de zetel naar ons bed en terug, dat was even mijn leven. Uiteindelijk hebben ze in het UZ Gent de ribben weggehaald en een reservoir gemaakt. Ik kan maar weinig in één keer eten en ik heb leren leven met de pijn maar ik heb nu wel weer een leven.”
Lees verder onder de foto.