Op 13 augustus stonden Ludo Mariman (66) en zijn Kids op het podium in de Cristal Open Air Arena in Aarschot en, ze mogen al wat ouder zijn, rocken doen ze nog altijd als de allerbesten. Het publiek genoot coronaproof en ging in eigen bubbel compleet uit de bol op There Will Be No Next Time, Fascist Cops, If The Kids Are United, Bloody Belgium of Do You Love The Nazi’s. De groep bestaat intussen 45 jaar en is altijd trouw gebleven aan zijn punkroots van weleer. “Toen was onze kledij nog schokkend, vandaag zijn mensen ook dat al lang gewoon.” Wij hadden een exclusieve babbel met zanger Mariman en gitarist Luk Van De Poel (69). “Wij zijn nog altijd dankbaar dat we die hits van toen nog mogen spelen en dat het publiek er nog altijd om vraagt.”
Net voor het optreden grasduin ik even in de herinneringen van mijn eigen jeugd. Ik was amper 13 toen The Kids optraden in zaal Rio in Zaventem, een al lang ter ziele gegane feestzaal achterin een buurtcafé. Van de eerste noot werd ik bij de keel gegrepen door de punk en de kracht die uitging van de muziek van Ludo Mariman en de zijnen. There Will Be No Next Time was toen al goed om de menigte hysterisch uit de ban te laten gaan. Ironisch detail, hun eerste plaat werd geproducet door Leo Caerts, de man van de muziekwinkels en bedenker van de wereldhit Eviva Espana, of hoe 2 compleet tegenovergestelde werelden mekaar toch vonden. “Op mijn 16de werkte ik in de haven en wou ik profvoetballer worden, ik bereikte toch het tweede elftal van Antwerpen (lacht), maar toen ik in het leger zat, ontmoette ik een aantal gasten die gitaar speelden en dat leek me wel iets, je moet weten dat ik ook 16 was toen Woodstock werd georganiseerd, daar was ik helemaal weg van. Toen ik drie akkoorden kende, begon ik zelf nummers te schrijven. Toen ik The Velvet Underground leerde kennen, met Nico en Lou Reed, was ik helemaal verkocht. The Ramones maakten de cirkel rond, zij vertelden ons dat ze niks konden en dat dit moest kunnen”, herinnert Ludo zich lachend.
Tegen de blik in Ludo’s ogen kon ik geen neen zeggen
Dat The Kids geen klein bier waren, bewijst het feit dat ze destijds samen met The Clash een podium deelden. “Wij traden voor hen op maar ik heb hun concert toen gemist, ik was wellicht met andere zaken bezig”, herinnert gitarist Luk zich, die al vroeg bij de band terechtkwam.”Ik ken Ludo van in de Antwerpse haven, waar we beiden werkten. Ik zag The Kids voor het eerst in 1976, het was hun eerste optreden in Kapellen, en hij vroeg mij toen of ik geen zin had om gitaar te komen spelen bij hen want hij vond de combinatie van zang en gitaar moeilijk. Hij keek me toen met van die oogjes aan dat ik niet anders kon dan ja zeggen. Die ogen vertelden je ‘wij zijn het’. Ludo was heel gedreven en was ook best koppig, hij wist goed wat hij wilde en vooral ook wat hij niet zag zitten. De meeste nummers schreef hij op hoop en al een uur of drie, vier (lacht).”
Lees verder onder de foto.