Wouter Proost uit Heverlee vertrok op 16 augustus 2021 voor een solotocht in de Franse Alpen. Sindsdien is er van hem geen spoor meer. Mama Lief roept toeristen op om uit te kijken naar haar zoon.
Wouter Proost is/was een ervaren bergwandelaar en kende de streek, rondom het skistation Isola 2000 waar hij verdween, goed. In augustus 2021 begon hij daar aan een wandeltocht maar aan het einde van de maand werd hij er als vermist opgegeven nadat niemand hem nog, een week lang, had gezien. “Hij had veel ervaring met meerdaagse trektochten, fysiek en mentaal was Wouter zeer sterk”, luidde het toen.
Even niet bereikbaar, dat bleek veel langer
Toen hij de trektocht in augustus van vorig jaar aanvatte, liet hij mama LIes, vanuit Isola, weten dat hij de eerste dagen niet bereikbaar zou zijn, Dat was het laatste teken van leven dat de familie van Wouter kreeg, sindsdien bleef het stil. De Franse hulpdiensten hebben de zoekactie in oktober stopgezet.
“Er werden al zoektochten opgezet door de hulpdiensten met helikopters maar ook dat leverde niets op, ook patrouilles te voet en drones vonden geen teken van leven”, zegt Walter De Bruyne van Bergsport Vlaams Brabant. “We deden wat we konden om de Belgische politie te helpen en zo ook de hulp- en zoekdiensten ter plaatse. De zoektocht is sinds midden oktober stopgezet: de eerste wintersneeuw bedekte al snel de hoger geleden paden in de regio.”
Niet echt hoopvol
Zijn ouders zijn niet meteen hoopvol. ”Onze zoon is sinds augustus 2021 vermist tijdens een trekking in de Hoge Alpen, ergens in de Alpes Maritimes, Mercantour”, zegt mama Lief Meeus. “Ons laatste contact was vanuit Isola en hij zou van daaruit naar Barcelonette trekken. Sindsdien hebben we niets meer van hem vernomen. De PGHM 06, zeg maar Secours en Montagne (hulp in de bergen), hebben al het mogelijke gedaan om hem op te sporen., helaas zonder succes. Door de vele sneeuw zijn ze gestopt met hun pogingen en hopen ze nu dat, door de stroming van het smeltwater in de zomer, zijn lichaam, tent of iets anders meegesleurd wordt en zo zichtbaar wordt , meteen het bewijs dat er een kans is om Wouter alsnog te vinden. “
Ook al lijkt elke hoop op een happy end - we kunnen alleen maar meeduimen - ver te zoeken, wil de de mama graag een einde breien aan het verhaal. “Ik hoop dat hikers en anderen - die naar deze streek komen en zowel de GR ‘s als de minder betreden paden volgen - iets laten weten als ze iets verdachts zien. Er blijft steeds een sprankeltje hoop dat we nog iets van hem zouden terugvinden.”
We duimen nog altijd mee met de familie.