De 20-jarige Merle Fets werd jarenlang gepest en doet nu haar verhaal: "Boterhamen opeten op de speelplaats"

Merle

Vrijdag 18 februari startte de jaarlijkse Week Tegen Pesten, een initiatief om de jeugd te sensibiliseren. Dat dergelijke campagne nodig is, bewijst het verhaal van de 20-jarige Merle Fets uit Webbekom, een deelgemeente van Diest. Zij werd jarenlang gepest, zowel in het lager - als het secundair onderwijs. Al die tijd durfde ze met haar verhaal niet naar buiten komen. Dapper en zonder een blad voor de mond te nemen, vertelt ze nu wel over de vernederingen en de zware pesterijen die ze al die tijd onderging. Soms leest het als een horrorfilm maar Merle kwam er, naar eigen zeggen, veel sterker uit.  “In het middelbaar escaleerde het volledig. Tegen de pesters werd er amper iets ondernomen, de tuchtprocedures zouden veel strenger moeten zijn.  

De pesterijen begonnen al van toen Merle zo’n jaar of tien was. “De jaren ervoor gebeurde het ook al eens maar vanaf dan was het dagdagelijkse kost. In het middelbaar escaleerde het volledig.”

Dat laatste is niet gelogen, zo blijkt uit haar getuigenis. “Ik werd volledig uitgesloten, zodanig zelfs dat ik ’s middags niet aan een tafel mocht gaan zitten om mijn boterhammen op te eten. Ik ging dan maar op de trap zitten en later at ik ze buiten op.”

Mama Suzy Deferme (50) zag het allemaal met lede ogen gebeuren. “Op een dag reed ik ’s middags toevallig langs de school en ik zag ze, helemaal alleen, buiten eten. Ik ben gestopt en ik ben bij haar gaan zitten, op zo’n moment laat je je kind niet alleen. Ik stelde haar meermaals voor om op de middag naar huis te komen maar daar wilde ze niet van weten. Ze wilde niet anders zijn dan de anderen. Vaak confronteerden we ook de school met de situatie maar zonder veel respons of toch tenminste geen adequate acties, ik heb de mails bijgehouden. Op een bepaald moment wilde mijn dochter een kist appelen aan de leraar geven, mijn schoonouders waren fruittelers, en ik had haar gezegd even te wachten tot iedereen binnen was vooraleer we met de kist naar het klaslokaal zouden gaan, zo zouden we niemand hinderen. Ik liep even achter haar en ze ging dus als eerste het lokaal binnen. Ik hoorde de leraar tegen haar schreeuwen en haar zeggen dat ze geen voorkeursbehandeling genoot en waarom ze te laat in de klas kwam. Het enige wat ik nog kon zeggen was ook een goede morgen, wellicht was het zo niet bedoeld maar zo schep je nog meer een sfeer waarin de daders hun ding kunnen doen. ”

Lees verder onder de foto. 

Merle
Merle at boterhammen alleen op, niemand wilde haar aan de tafel.

Niet alleen mentaal geterroriseerd, ook fysiek aangevallen

Maar daar bleef het niet bij want de tiener werd ook meermaals fysiek aangevallen. “Het ging vooral om mentale – en verbale pesterijen maar af en toe kwam er ook agressie aan te pas. Op een keer spoten ze reuk in mijn gezicht. Ik had al een verminderd zicht en het kwam ook in mijn ogen terecht, toen panikeerde ik eventjes. De leerlingen in kwestie werden voor die dag geschorst maar het was een woensdag, veel hebben ze niet gemist. Andere sancties bleven uit. Een andere keer tackelde één van de pesters mij door, met zijn voet, op mijn knie te mikken. Ik nam jaren groeihormonen – ik ontbreekt namelijk 1 van de 2 X chromosomen – en die zorgden ervoor dat ik goedaardige gezwellen ontwikkelde op mijn botten, onder andere aan de knie. In het ziekenhuis hadden ze ons verteld dat ze moesten opereren als ik op zo’n gezwel zou vallen of er een klap op zou krijgen maar ik durfde het niet tegen mijn moeder zeggen, haar papa lag in die periode net op palliatieve zorgen en ik vond dat ze al genoeg aan haar hoofd had. Uiteindelijk zag ze het toch, toen ik in bad zat, maar een operatie was niet nodig. Een andere keer trapte diezelfde pester een bal in mijn gezicht toen ik, tijdens de les lichamelijke opvoeding, mijn veter aan het binden was, het gevolg was een blauw oog, hij beweerde dat het per ongeluk was gebeurd maar als school hadden ze beter moeten weten want er waren heel veel van die zogenaamde ongelukken met hem.”

Weinig gehoor want woord tegen woord

Het ergste vonden moeder en dochter dat ze op de school weinig of geen gehoor kregen. “Het was telkens woord tegen woord en de pesters zorgden er wel voor dat ze het deden op een moment dat niemand toekeek. Meermaals was er een gesprek met de daders maar ik had de indruk dat de verantwoordelijken de kant van de pesters kozen. Het is misschien wel moeilijk wanneer je zelf niets gezien hebt maar als het telkens voorvalt, moet je je, volgens mij, toch vragen stellen.”

In het derde middelbaar was het voor Merle en haar ouders genoeg geweest en besloten ze een andere school op te zoeken. “Daar hebben we meteen alles verteld en hen gevraagd om er a.u.b. voor te zorgen dat het niet opnieuw zou gebeuren. Heel eventjes waren er nog wel wat incidenten maar uiteindelijk werd ik daar niet meer gepest of toch veel minder. Uiteindelijk behaalde ik daar mijn diploma en dat is mijn allergrootste overwinning op al diegenen die mij het leven zolang moeilijk hebben gemaakt. Ik had er een maagzweer aan overgehouden maar ik kon eindelijk zeggen dit is in your face. Ik ben altijd blijven naar school gaan omdat ik beter wilde zijn dan zij, ik moest, koste wat het kost, een diploma halen.”

Waarom ik?

Wat het slachtoffer zich al die jaren vooral heeft afgevraagd is waarom net zij het doelwit werd van al die pesterijen. “Ik vroeg me lang af wat ik verkeerd deed en tot vandaag de dag heb ik daar geen antwoord op. Wellicht kiezen pesters de makkelijkste prooi en blijkbaar was ik dat. Ik was ook de enige leerling in de groep die dit lot moest ondergaan. Je mag ook de kracht van de daders niet onderschatten. Op een bepaald moment wilde een andere leerling mij onder haar hoede nemen – niet dat velen dit probeerden want iedereen hield zich afzijdig, ook zij die aan het pesten niet meededen – maar zij werd meteen door de pesters een halt toegeroepen en blijkbaar was hun macht groot genoeg om iedereen naar hun pijpen te doen dansen.”

Lees verder onder de foto. 

Fets
Of de vier bolletjes voor De Week Tegen Pesten helpen, is voor het slachtoffer nog maar de vraag

Nooit meer zien

Over het feit of De Week Tegen Pesten echt helpt om een mentaliteitsverandering teweeg te brengen, twijfelt het voormalig slachtoffer. “Heel eerlijk, ik ben daar echt niet zeker van. Op een bepaald moment deden we met zijn allen de Move Tegen Pesten en even later was het alweer koekenbak. Ik denk dat de tuchtprocedures tegen pesters veel strenger moeten worden, mijn zelfvertrouwen zakte door heel dat gedoe onder nul, zij werden amper gestraft en consequenties waren er nauwelijks, zo krijg je het niet opgelost.”

Of ze vandaag de dag nog behoefte heeft om met haar toenmalige belagers een gesprek aan te gaan, willen we nog weten. “Eigenlijk niet, mijn mama heeft daar een andere mening over want zij zou die dialoog wel willen aangaan. Ik kwam er, doorheen de jaren, nog wel enkelen toevallig tegen maar ik heb niets tegen hen gezegd, ik heb het liefst dat ze zo ver mogelijk uit mijn buurt blijven. Ik hoorde destijds dat de zwaarste pester nog altijd niets heeft geleerd, zelfs in zijn zevende jaar was hij er nog altijd mee bezig, zo’n mensen leren nooit uit hun fouten.”

Vandaag is Merle bestuurslid van Vooruit in Diest en als prille politica hoopt ze iets te kunnen doen aan de situatie. “Hetgeen me overkwam maakte me sterker maar het zorgde er ook voor dat ik wantrouwig ben tegenover anderen. Een domme opmerking neem ik ook snel te persoonlijk. Anderzijds ben ik een vechter en hoop ik dat mijn verhaal ervoor zorgt dat anderen ook met hun besognes naar buiten komen. Sowieso maak ik van het thema mijn strijddoel voor de volgende campagne. Op een of andere manier moet dit stoppen en, zoals ik al zei, strengere tuchtprocedures zijn voor dat gevecht een wapen. Pesten is echt niet ok, het heeft een zware en verregaande impact, hopelijk kunnen we een verschil maken. Ik wil vooral naar de slachtoffers toe tonen dat ze niet alleen zijn en ze vooral niet mogen/moeten zwijgen. Toen mijn oma, op de laatste schooldag in de lagere, merkte dat de anderen mij nog een afscheidsknuffel wilden geven, greep ze in. Ze vertelde hen dat dit niet zou gebeuren want dat ze mij al die tijd hadden gepest. Zij kwam toen al op voor de rechten van kinderen die gepest worden, dat moeten we met zijn allen doen”, besluit ze.